Esmaaielجان یه جوری نوشتی که حس کردم یه بچه این متن و نوشته ، اولاً داری همه زن‌هایی که درباره Me Too حرف زدن رو توی یک دسته می‌ذاری و فرض می‌کنی همشون برای شهرت وارد چنین موقعیت‌هایی شدن. این یه تعمیم عجولانه‌ست؛ هر پرونده و هر آدمی شرایط خودش رو داشته. دوماً حتی اگر فرض کنیم بعضی‌ها برای پیشرفت شغلی به خواسته‌های افراد قدرتمند تن دادن، سؤال اصلی اینه که چرا اصلاً باید چنین انتخابی وجود داشته باشه؟ چرا کسی باید بین موفقیت حرفه‌ای و حفظ حریم و کرامت خودش یکی رو انتخاب کنه؟ اگر یک تهیه‌کننده یا مدیر از قدرتش استفاده کنه تا چنین فشاری ایجاد بشه، مسئله فقط «انتخاب شخصی» نیست، مسئله سوءاستفاده از قدرته. ضمن اینکه حتی اگر بعضی افراد در مقطعی از همین سیستم سود برده باشن، این ثابت نمی‌کنه که اون سیستم عادلانه بوده. آدم‌ها گاهی برای بقا یا پیشرفت در یک ساختار معیوب باهاش کنار میان، ولی کنار اومدن با یک بی‌عدالتی به معنی عادلانه بودنش نیست استدلالت شبیه اینه که چون بعضی قربانی‌ها در نهایت موفق شدن، پس سوءاستفاده‌ای هم در کار نبوده. در حالی که موفق شدن یک نفر، ناعادلانه بودن مسیری که مجبور شده ازش رد بشه رو از بین نمی‌بره. اگر کسی برای گرفتن یک فرصت شغلی مجبور باشه خواسته‌های فرد قدرتمندتری رو تحمل کنه، این نشونه سلامت سیستم نیست؛ نشونه فساد سیستم و سوءاستفاده از قدرته

مدت ها بود انقدر جذب فیلمی نشده بودم همنت روایتی لطیف و تاثیر گذار از عشق، از دست دادن و خاطرست؛ داستانش با آرامش و احساس پیش میره و بدون اغراق، عمیق‌ترین احساسات انسانی و نشون میده. فیلمی که بعد از تموم شدنش، تا مدت‌ها در ذهن می‌مونه ، چقدر بازی جسی باکلی فوق العاده بود ، به بهترین شکل ممکن تونست هنر خودشو یه نمایش بذاره

بلاخره پخش شد اما دقیقا موقعی که احتمالا خیلی هامون نه سریال دیدن بهمون می‌چسبه نه هیچ کار دیگه‌ای ، انگار زمان بندی ها همیشه یه جای کارشون می‌لنگه ، امیدوارم اینم مثل فرانچایز های گذشته کیفیت مطلوب و داشته باشه

دمتون گرم ، تشکر بابت سرعت جواب دادن

دوستان امکان دانلود فیلم از سایت با وجود مشکل در اتصال به اینترنت بین المللی ممکنه ؟

دقیقاً ، نقدی هم بود صرفا با موضوع مرتبط با فیلم و اتفاقات مرتبط در همون مقطع با تکیه بر مستندات

به‌نظرم هرچقدر درباره نازیسم و فاشیسم فیلم ساخته بشه باز هم کمه. حجم جنایاتی که اون دوره به‌وجود آوردن انقدر عظیم و تکون‌دهنده بود که هر روایت تازه‌ای فقط بخشی از واقعیتو روشن می‌کنه. اتفاقاً همین یادآوری مداوم ضروریه؛ چون فراموشی همیشه بزرگ‌ترین فرصت برای تکرار تاریخ بوده.

هیچکس مثل وینس گیلیگان نمی‌تونه از پوچی‌ معنا خلق کنه و بعد خودش نابودش کنه. این سریال هم احتمالا یه سفر به ذهن این کارگردان بزرگه ، همون دنیای خاکستری اما اما این باز با ته‌‌مزه علمی تخیلی. بریم ببینیم استاد چه کرده

رفتنِ اسطوره‌های دوبله یعنی خاموش شدن بخشی از خاطرات نسل‌ ما. یادش گرامی

انیمیشن شاید یه تصویر کلی بده، اما اون ریزه‌کاری‌ها، جمله‌های دقیق و فکرهایی که بعد از خوندنش توی ذهنت می‌چرخه، فقط از خود کتاب میاد. جورج اورول با یه داستان ساده و نمادین، درباره‌ی قدرت، سیاست، فریب و ... حرف‌ می‌زنه. این فقط یه داستان درباره‌ی حیوانات نیست بلکه به نقد بسیار صریح از دنیای ماست ، خیلی چیزها هست که فقط وقتی خودت متن رو بخونی متوجه‌ش می‌شی. برای همین پیشنهاد من به شخصه اینه که کتابش و بخونید.